Një familje me Krishtin në qendër.

Përgatitja për fillimin e veprës

Rrënjët e kishës shkojnë në fundvitet 1980, kur Perëndia po nxiste besimtarë drejt një vepre misionare në Shqipëri dhe, në veçanti, në qytetin e Vlorës. Në këtë përgatitje u përfshinë Danillo Valla, Salvatore Corcelli, Librado Salgado dhe besimtarë të tjerë.

Ajo që nisi si një nxitje personale u bë gradualisht një përkushtim i përbashkët i kishave të Manfredonias. Para se të fillonin takimet në Vlorë, po formohej dëshira për t’u shërbyer njerëzve dhe për të ndarë me ta lajmin e mirë të Jezus Krishtit.

Fillimi dhe përparimi i veprës

Në verën e vitit 1992, pas disa takimeve intensive mes drejtuesve të katër kishave të Manfredonias, në Vlorë erdhën çiftet Michele dhe Graziella Ciocola, si edhe Domenico dhe Eva Ciocicola. Shërbimi i tyre nisi me takime për fëmijë, vizita dhe shpërndarje literature në rrugët e qytetit.

Në vjeshtën e po atij viti filluan takimet javore me familjet që banonin përreth shtëpisë misionare. Këto takime u bënë pjesë e fillimeve të bashkësisë së re. Më 25 prill 1993 u zhvilluan pagëzimet e para në Teatrin e Qytetit dhe Kisha Ungjillore Vlorë mori trajtë si bashkësi besimtarësh.

Domenico dhe Eva, së bashku me fëmijët e tyre Rebeca dhe Andrea, u vendosën në Vlorë dhe shërbyen deri në vitin 2001. Gjatë kësaj periudhe, vepra misionare u zhvillua drejt një kishe lokale që do të merrte përgjegjësi për drejtimin dhe shërbimin e saj.

Kisha merr përgjegjësi dhe ecën përpara

Në vitin 2001 kisha njohu Selamet Zenelin dhe Gentian Jonuzajn si pleq, si edhe Ylli Veizajn dhe Ilir Çobanin si dhjakë. Njohja e këtij drejtimi shënoi përfundimin e periudhës misionare dhe fillimin e vetëqeverisjes së kishës.

Kisha vazhdoi të ecte përpara dhe të rritej. Njëkohësisht, u bë e dukshme nevoja për më shumë pjekuri dhe përvojë, veçanërisht në drejtim. Historia e kishës e pranon me sinqeritet se në këtë rrugë pati edhe mangësi e gabime; rritja solli nevojën për të mësuar dhe për të reflektuar.

Ndërkohë, një grup adoleshentësh po rritej në moshë dhe në besim, duke marrë përgjegjësi dhe duke u përfshirë në shërbesa. Filluan edhe martesat e para brenda bashkësisë. Rrëfimi i mëparshëm i kishës shënonte 18 martesa në kohën kur u shkrua—një dëshmi e formimit të një brezi të ri familjesh.

Një periudhë reflektimi dhe pjekurie

Në vitin 2006 kisha mbeti pa pleqësi. Në këto rrethana, një grup vëllezërish, në përbashkësi dhe harmoni me kishën, formuan një Grup Shërbimi. Ky grup u kujdes për nevojat e bashkësisë dhe e udhëhoqi deri në nëntor të vitit 2011.

Përveç shërbimit të përditshëm, grupi e ndihmoi kishën në procesin e njohjes së një pleqësie të re. Më pas, drejtimi u mbajt nga tre vëllezër që ishin në provë si kandidatë për pleq. Kjo ishte një periudhë kalimi, reflektimi dhe rritjeje në pjekuri.

Në vitin 2013, kisha njohu Gentian Jonuzajn, Rezart Lamajn dhe Juljan Muhametin si pleq. Ky moment hapi një etapë të re në jetën dhe shërbimin e bashkësisë.

Një vizion i përbashkët për misionin

Pas njohjes së pleqësisë së re, kisha u përqendrua te Mandati i Madh dhe te pyetja: “Përse na ka thirrur Zoti në këtë periudhë në Vlorë?” Përkushtimi ishte që çdo besimtar të përfshihej në shërbim të Perëndisë, sipas dhuntive dhe përgjegjësive të tij.

Vizioni i shprehur nga kisha është të shohë jetë të transformuara nga Fjala e Perëndisë: duke ungjillizuar, duke bërë dishepuj dhe duke formuar besimtarë të përqendruar në mision. Ai përfshin trajnimin e drejtuesve shërbëtorë përmes dhënies së përgjegjësive, si edhe sigurimin e një baze materiale për shërbimin e Mbretërisë së Perëndisë.

Misioni ynë është të shfaqim dashurinë e Krishtit për njerëzit e Vlorës dhe të synojmë ta çojmë Ungjillin në çdo shtëpi të qytetit. Kjo histori vazhdon me të njëjtën thirrje: të njohim Krishtin dhe ta bëjmë të njohur Atë.