Teksti: Mateu 14:22–33

Ideja qendrore: Në mes të stuhive të jetës, Jezusi na thërret të kemi besim tek Ai, sepse Ai është i pranishëm, sovran dhe i mjaftueshëm për të na çuar në anën tjetër.

Hyrje

Lexova një historinë për një ciftë të krishterësh që po festonte 40-vjetorin e martesës. Secili ishte 60 vjeç. Një engjëll iu shfaq dhe tha: “Çfarë do të donit për përvjetorin tuaj?” Gruaja tha: “Nuk kam udhëtuar kurrë.” Engjëlli tundi shpatën dhe në duart e saj u shfaqën dy bileta për një udhëtim rreth botës me anije. Pastaj erdhi radha e burrit. Ai e mori engjëllin mënjanë dhe i tha: “E di, do të doja shumë të isha i martuar me dikë që është 30 vjet më e re se unë.” Engjëlli tundi shpatën dhe menjëherë burri u bë 90 vjeç. Kini shumë kujdes çfarë kërkoni. Saktësia është e rëndësishme.

Sot dua të ndaj me ju për temën Si të mbijetojmë në stuhi? Disa prej nesh mund të jenë në një stuhi, disa janë gati të hyjnë në një të tillë, dhe disa sapo kanë dalë prej saj. Të gjithë kemi stuhi. Probleme shëndetësore, probleme ekonomike, probleme në marrëdhënie. Disa prej nesh mund të jenë duke kaluar vështirësi në punë. Jeta është plot me stuhi, dhe besoj se ajo që kam për të ndarë sot do t’ju ndihmojë ta përballoni atë stuhi me ndihmën e Perëndisë dhe të Fjalës. Teksa po mendoja për këtë, fillova t’i bëj vetes këtë pyetje: a do t’i ndihmonte ky predikim edhe të krishterët në Iran/Izrael/Ukrahinë/Rusi sot, ku shohim kaq shumë shkatërrim? A do të ishin këto fjalë një inkurajim për ta? Sepse nëse nuk do të ishin një inkurajim për ta, atëherë me të vërtetë nuk duhet ta predikoj as për ne.

Një pastor në Ukrainë u pyet nëse do të largohej për shkak të luftës, dhe ai tha jo. Tha: “Nëse kisha nuk është e rëndësishme në kohë krize, atëherë kisha nuk është e rëndësishme as në kohë paqeje.”

Shqipëria nuk e ka atë lloj krize, por më lejoni t’ju them: ne kemi krizat tona, dhe kriza është e madhe. Besoj se jo vetëm që është errët në Shqipëri, por po bëhet edhe më errët. Shumë forca po bashkohen dhe unë nuk jam shumë optimist për ato që do të ndodhin në të ardhmen.

George Orwell tregon historinë e një gjëje shumë mizore që i bëri një grenze. Po hante jashtë, dhe një grenzë erdhi, u ul në pjatën e tij dhe filloi të hante reçelin. Orwell mori një thikë dhe e preu grenzën më dysh, por grenza vazhdoi të hante reçel. Madje Orwell thotë: “Mund ta shihja reçelin duke kaluar nëpër ezofagun e saj.” Vetëm kur grenza u përpoq të fluturonte e kuptoi hallin ku ishte. “Notes on the Way”

Po dëgjoja edhe disa lajme këtu, qoftë edhe për pak minuta, dhe e kuptova që jemi në telashe të mëdha. Shumë forca po bashkohen. Pyetja është: Si do ta mbijetojmë stuhinë?

Tani ju ftoj të hapni Biblën në Mateu kapitulli 14. Ju rikujoj që në këtë studim kemi parë.

Mbret → Mbretëri → Kryq → Ringjallje → Mision

Jezusi sapo ka bërë një mrekulli të madhe, dhe më pas lexojmë në vargun 22:

“Dhe menjëherë Jezusi i detyroi dishepujt e vet të hynin në barkë dhe të shkonin përpara tij në anën tjetër, derisa ai të shpërndante turmën. Mbasi e shpërndau turmën, ai u ngjit në mal veçmas për t’u lutur. Kur u ngrys, ai ishte aty vetëm. Kurse barka tashmë ishte larg tokës, e goditur nga dallgët, sepse era ishte kundër tyre.”

A ka dikush këtu sot që thotë: “Ky jam unë. Era është kundër meje”? Shumë rryma po veprojnë, dhe nëse nuk është kjo, është ajo. Mund të jenë të gjitha gjërat që kemi përmendur. Nëse era është kundër teje, je në vendin e duhur sot, sepse besoj se do të inkurajohemi.

Jezusi do t’u kërkojë dishepujve të shkojnë vetëm. Ai do të shkojë në mal për t’u lutur. Kjo më kujton një zog nënë që i shtyn zogjtë e vegjël jashtë folesë dhe i lë vetëm, por nuk qëndron kurrë shumë larg. LE të shikojmë 7 mësime nga jeta e dishepujve në stuhi:

Mësimi 1: Stuhitë shpesh hasen në bindje ndaj Krishtit

A ishin dishepujt në vullnetin e Perëndisë në këtë stuhi? Sigurisht që po. Jezusi u tha: “Hyni në këtë barkë dhe shkoni në anën tjetër.” A mund të ishte më e qartë se kaq?

A nuk do të doje që Jezusi të zbriste nga qielli dhe të të thoshte saktësisht çfarë do që të bësh? Por në bindje ndaj Krishtit, duke iu bindur urdhrit të Tij, ata hasin një nga stuhitë më të mëdha që kishin përjetuar ndonjëherë në Galile.

Pikërisht në mes të vullnetit të Perëndisë. Dhe, e dini, vullneti i Perëndisë shpesh përfshin stuhi. Vetëm sepse je në një stuhi sot, nuk do të thotë se je jashtë vullnetit të Perëndisë. Perëndia mund të të ketë pikërisht aty ku do Ai, sepse shtegu i shenjtërisë shpesh nuk është një shteg me lule të bukura dhe me rrugë të lëmuar. Nganjëherë shtegu më i shenjtë është më i vështiri, më i mundimshmi.

Dje pasdite, ndërsa po e rishikoja këtë, m’u kujtua fakti që Bibla thotë se ishte Fryma e Shenjtë që e shtyu Krishtin në shkretëtirë. Me fjalë të tjera, Jezusi ishte në stuhinë e Tij, përballë djallit, i çuar atje nga Fryma e Shenjtë.

Për ta thënë sa më qartë: kjo stuhi ishte caktuar për dishepujt nga vetë Perëndia.

Pra, vetëm sepse je në një stuhi, nuk do të thotë se je jashtë vullnetit të Perëndisë. Mund të kesh lënë Çikagon për të gjetur një punë këtu në Kaliforni, të kesh hasur vështirësi dhe t’i thuash vetes: “Duhet të jem jashtë vullnetit të Perëndisë.” Jo domosdoshmërisht.

Dikush para shumë vitesh më ka dhënë një këshill për martesën: Martesa është dy njerëz që zgjidhin probleme së bashku, probleme që nuk do t’i kishin pasur kurrë po të kishin mbetur beqarë.

Vetëm sepse je në vështirësi, nuk do të thotë se je jashtë vullnetit të Perëndisë. Do të kishte qenë më e sigurt për dishepujt të ishin në atë barkë, në vullnetin e Perëndisë, në bindje ndaj Krishtit, sesa po të kishin qëndruar në tokë të thatë.

Mësimi 2: Stuhitë duhet të na kujtojnë premtimet e Perëndisë

Ti mund të thuash: “Ku është kjo në tekst?” Shikoje më me kujdes. Ai u tha dishepujve: “Hyni në barkë dhe shkoni përpara Tij në anën tjetër.” Tani, nëse Krijuesi i erërave dhe i deteve të thotë të shkosh në anën tjetër, ti do të arrish në anën tjetër.

Nëse ata do t’i kishin dëgjuar me kujdes fjalët e Jezu Krishtit, do të kishin mundur edhe ta shijonin atë stuhi, sepse do ta dinin që Jezusi kishte thënë: “Po shkojmë në anën tjetër.” Me fjalë të tjera, nuk kishte asnjë mundësi që kjo barkë të fundosej.

Në fund të fundit, në atë barkë ishte Gjoni, i cili ende nuk kishte shkruar Ungjillin sipas Gjonit, as letrat e tij. Pjetri ishte në atë barkë. Perëndia kishte ende një qëllim për të. Perëndia i kishte zgjedhur shumicën e këtyre dishepujve dhe ata do të vdisnin si martirë, kështu që puna e tyre ende nuk kishte mbaruar.

Nuk ka asnjë kombinim vdekjeje, demonësh dhe njerëzish të këqij që mund të na vrasë nëse Perëndia mendon se kemi ende punë për të bërë.

Më pëlqen që kam lexuar dikur që thotë: nëse je caktuar të varesh, nuk do të mbytesh kurrë. Me fjalë të tjera, qëllimet e Perëndisë do të përmbushen.

Pra, marrim masa paraprake, por në fund të ditës, jemi në duart e Perëndisë.

Cilat premtime duhet të kapemi pas tyre? Kapemi pas premtimeve që janë tonat. Nuk është e vërtetë që çdo premtim në Libër është imi, por ka kaq shumë premtime që na janë dhënë, dhe kur vijnë sprovat, ne shkojmë te premtimet.

Për shembull, Romakëve 8: “Kush do të na ndajë nga dashuria e Krishtit? Mundimi, ngushtica, përndjekja, lakuriqësia, varfëria e plotë, shpata, martirizimi, lufta?”

A i ndan këto besimtarët nga dashuria e Krishtit? Jo. Asgjë, thotë Pali, nuk të ndan nga dashuria e Krishtit. Asgjë në tokë, asgjë në qiell. Prandaj ne shkojmë te premtimet e Perëndisë.

Hebrenjve 13:5: “Nuk do të të lë dhe nuk do të të braktis.”

Dhe në greqisht ka pesë mohime: nuk do të të lë kurrë, nuk do të të braktis kurrë. Pesë herë Perëndia thotë: kurrë, kurrë, kurrë, kurrë, kurrë.

Prandaj ne shkojmë te premtimet e Perëndisë.

Shënoje këtë: Ne jetojmë me premtime; nuk jetojmë me shpjegime.
Nëse kërkon shpjegime, nuk do t’i gjesh. Por premtimet janë me bollëk.

Mësimi 3: Edhe kur ne nuk mund ta shohim Jezusin, Jezusi na sheh ne

A mund ta shihnin dishepujt Jezusin atje lart në mal në errësirë? Sigurisht që jo. Ata që kanë qenë në Izrael e dinë se gjithë Deti i Galilesë është i rrethuar nga kodra të larta—në Bibël quhen male—por nuk kishte asnjë mënyrë që ata ta shihnin Jezusin në errësirë.

Ata e dinin që Ai do të lutej, por nuk e dinin ku. Por edhe pse ata nuk mund ta shihnin Jezusin, Jezusi mund t’i shihte ata. Ai e dinte gjatësinë dhe gjerësinë gjeografike të barkës së tyre të vogël. Ai e dinte thellësinë e ujit. Ai e dinte shpejtësinë e erës. Ai e dinte fortësinë e çdo dërrase. Ai i dinte të gjitha.

Ka momente në jetën tonë aq të errëta sa nuk mund ta shohim Perëndinë. Unë kam pasur kohë të tilla. Edhe ju keni pasur.

Pastori I një kishe në kaliforni ku shkojnë prindërit e Emilit , sot eshte duke vuajtur nga kanceri. E takova para dy javesh për 10 minuta se erdhi te rregullonte foninë në takimi që do flisja unë. Kur atij iu tha se kishte kancer më tregoi se si u ngrit nga dhoma e gjumit në mes të natës, u ul në dhomën e ndenjjes dhe tha: “I gjithë besimi m’u tha nga shpirti.” Nuk mund ta shihte Perëndinë. Nuk mund të mbahej as pas premtimeve të Perëndisë. Gjithçka u shter, sepse ka kohë në jetët tona që janë të errëta.

Dhe ne nuk e shohim Perëndinë, por Perëndia na sheh ne. Dhe kur jeta na shtyn deri në kufi, siç ndodh shpesh, është më e rëndësishme që Perëndia të na shohë ne sesa ne ta shohim Atë.

Jezusi, i cili ka syrin mbi trumcakun, vazhdon t’i ketë sytë edhe mbi ne, edhe në errësirë.

Prandaj duhet ta kuptojmë këtë: ndjenjat nuk janë fakte. Ndjenjat e tua mund të të bëjnë të ndihesh sikur Perëndia të ka braktisur. Disa prej jush luftojnë me depresionin. Ti duhet ta marrësh matjen e gjendjes sate të vërtetë nga Fjala e Perëndisë, jo nga ato ndjenja të brendshme që shpesh luhaten.

Kur ne nuk mund ta shohim Perëndinë, Perëndia na sheh ende.

Mësimi 4: Jezusi vjen te ne në kohën e duhur

Vargu 25: “Dhe në rojën e katërt të natës ai erdhi te ata, duke ecur mbi det.”

Roja e katërt e natës—rreth orës katër të mëngjesit. Errësira. Kur gjërat ishin aq të errëta sa mund të bëheshin. Kur dishepujt ishin plotësisht të lodhur dhe të dëshpëruar. Kishin vozitur gjithë natën, të rraskapitur, dhe nuk po arrinin askund.

Atëherë shfaqet Jezusi.

Jezusi vjen te ne në pikën e dëshpërimit.

Një nga arsyet pse nuk kemi shumë njerëz në takimet e lutjes është sepse ende nuk jemi bërë të dëshpëruar. Janë njerëzit e dëshpëruar ata që luten. Dhe në këtë dëshpërim Perëndia vjen tek ne, sepse më në fund ne pranojmë fundin e burimeve tona, fundin e forcës sonë, dhe në atë pikë ia dorëzojmë veten Perëndisë.

Ai është Perëndia që vjen pikërisht në kohë.

Mbani mend Abrahamin që ishte gati të flijonte Isakun, dhe thika shkëlqente në diell, dhe Perëndia tha: “Jo, Abraham, mos e bëj,” dhe ishte një dash i kapur në shkurre. Pikërisht në kohë.

Dëshpërim. Ora katër e mëngjesit. Është errët. Disa prej nesh janë aty.

Perëndia shfaqet në dëshpërimin tonë. Dhe disa prej nesh duhet të kapemi pas Perëndisë tani. Në çastin kur jemi të dëshpëruar dhe jemi në stuhi, ndalojmë së kapuri pas copës sonë të fundit të drurit dhe shkojmë te Kapiteni i anijes.

Mësimi 5: Frikërat tona mund të jenë Jezusi i maskuar

Jezusi vjen drejt tyre duke ecur mbi ujë, dhe ata tremben dhe thërrasin: “Është një fantazmë!” Ata tremben sepse nuk e njohin që është Jezusi ai që po u vjen pranë.

Shënojeni mirë këtë: era që solli stuhinë është po ajo erë që solli Jezusin te ata. Por ata nuk e panë Jezusin në stuhi. Menduan se ishte një fantazmë, një vegim.

Në Ungjillin e Markut thuhet se Jezusi bëri sikur do të vazhdonte përpara—sikur do të kalonte pranë tyre. Ai donte që ata ta njihnin, por ata nuk e njohën. Kështu që u foli: “Jam unë; mos kini frikë.”

Jezusi shpesh vjen te ne në stuhitë tona, por ne nuk e njohim, të paktën jo në fillim. Mund të dallojmë Satanin dhe Satani mund të jetë i përfshirë, por në fund të fundit Jezusi është Ai që po na vjen afër, dhe ne nuk e shohim.

Rebecca më dha një artikull të shkruar nga një çift të cilëve Perëndia u kishte dhënë një fëmijë me nevoja të veçanta. Kur foshnja lindi, ata bënë të gjitha ato pyetje: “Pse ne? Çfarë bëmë gabim?” Dhe kështu me radhë. Të dy kishin punë, dhe tani Perëndia u dha një fëmijë që kishte nevojë për vëmendjen e tyre 24 orë në ditë. Ata nuk e panë Perëndinë në këtë. Nuk e panë Jezusin.

Shënoje këtë: Në pranim ka paqe. Në pranim ka paqe.

Mos u grind me Perëndinë. Kush jemi ne që të grindemi me Të? Ne ia bëjmë të njohura kërkesat tona, por në fund Ai i merr vendimet.

Gjembi në mish i Palit është një ilustrim i mirë. Te 2 Korintasve 12 ai thotë se ishte një lajmëtar i Satanit që e godiste. Do të mendoje se gjithçka që Pali duhej të bënte ishte të qortonte Satanin dhe menjëherë gjembi do të largohej. Por kjo nuk ndodhi. Ai iu lut Perëndisë tri herë. Tri herë Perëndia tha jo. Por pastaj Perëndia iu përgjigj dhe tha: “Do ta mbash gjembin, por hiri Im do të të mjaftojë. Do të jetë gjithçka që të duhet.”

Dhe çfarë tha Pali më vonë? “Prandaj me kënaqësi të madhe do të mburrem më tepër me ligështitë e mia, që fuqia e Krishtit të pushojë mbi mua.”

Pra apostulli Pal tani e pa Perëndinë në gjembin e tij në mish. Nuk e pa menjëherë, por Jezusi vjen te ne i maskuar.

Mësimi 6: Uji që kërcënon të na mbulojë kokën është nën këmbët e Tij

Çfarë ishte ajo që i trembte dishepujt? Sigurisht që kishin frikë se do të mbyteshin. Kishin frikë nga uji. Por Jezusi po ecën mbi ujë. Ai po ecën mbi ujë sikur të ishte duke ecur mbi një dysheme mermeri, me autoritet të plotë e të padiskutueshëm.

Ai nuk u mposht nga dallgët. Nuk u kërcënua nga era. Ai ecën si Mbreti i mbretërve dhe Zoti i zotërve.

Dua që sot ta shihni Jezusin mbi stuhinë tuaj. Ai është Zot dhe Mbret. Ai është Perëndi edhe mbi kombet.

Libri i Danielit e bën të qartë: Perëndia ngre disa sundimtarë dhe rrëzon të tjerë. Nganjëherë Ai ua delegon përgjegjësinë e Tij njerëzve të këqij, siç e dimë të gjithë në procesin politik dhe në situata të tjera, por Jezusi e ruan gjithmonë sovranitetin e Tij.

Mbani mend Nebukadnetsarin—një njeri shumë krenar. “A nuk është kjo Babilonia e madhe që unë kam ndërtuar?” Dhe Perëndia e përuli. Ai jetoi me kafshët, nëse e kujtoj saktë, rreth shtatë muaj. Pastaj tha: “Në fund mendja m’u kthye.”

Mendja e shëndoshë është në fakt të kuptosh kush është Perëndia, që pastaj të kuptosh kush je ti.

Dhe pastaj ai bekoi Më të Lartin dhe lavdëroi Atë që jeton përjetë, mbretëria e të cilit është një mbretëri e përjetshme dhe sundimi i të cilit zgjat brez pas brezi.

A mund ta përfytyrosh Jezusin sot mbi stuhinë tënde? Edhe mbi atë divorc të hidhur. Dua që ta shohësh Jezusin duke ecur mbi atë që ti i frikësohesh.

Jezusi mbi stuhinë tënde.

Mbi të gjitha këto gjëra, dua që të shihni Krishtin. Pali tha në Efesianëve kapitulli 1 se Jezusi është mbi çdo principatë, çdo pushtet dhe çdo emër që përmendet, si në këtë botë ashtu edhe në atë që do të vijë.

Jezusi, Mbreti i mbretërve—Ai po ecën mbi ujë. Ai po ecën mbi atë që ti ke frikë. Jezusi nuk ka frikë nga ajo që ti po kalon.

Mësimi 7: Aftësia jonë për të ecur varet nga drejtimi i syve tanë

Vargu 28: “Pjetri iu përgjigj: ‘Zot, nëse je Ti, më urdhëro të vij te Ti mbi ujë.’ Dhe Ai tha: ‘Eja.’ Atëherë Pjetri zbriti nga barka, eci mbi ujë dhe shkoi drejt Jezusit. Por kur pa erën, u frikësua dhe, duke filluar të fundosej, bërtiti: ‘Zot, më shpëto!’”

Më pëlqen të theksoj se ne si pastorë nganjëherë bëjmë lutje shumë të gjata. Fillojmë nga qielli dhe zbresim deri në tokë. Por, e dini, kur po mbytesh, nuk ke shumë kohë për një lutje të gjatë. Tre fjalë: Zot, më shpëto.

Menjëherë Jezusi shtrin dorën dhe e kap Pjetrin.

Nëse do të kishe pasur një telefon dhe do të bëje një foto të asaj që po ndodhte, për disa çaste do të shiheshin dy njerëz duke ecur mbi ujë. Ja ku është Pjetri duke dalë nga barka, duke ecur mbi ujë dhe duke shkuar drejt Jezusit; edhe ai po përjeton të njëjtin autoritet si Jezusi.

Për sa kohë që po e shikonte Jezusin, ai ishte në gjendje të ecte. Por ai pa erën.

Cili ishte problemi më i madh i Pjetrit? A ishte thellësia e ujit? A ishte lartësia e dallgëve? A ishte shpejtësia e erës? Jo. Të gjitha ato janë nën kontrollin e Krishtit sovran. Ky nuk ishte problemi i tij më i madh. Problemi i tij më i madh ishte mungesa e besimit.

“O njeri me pak besim,” i tha Jezusi, “pse dyshove?”

Ai pa erën. Dhe ky është problemi im dhe problemi yt. Sa kohë mendon se iu desh Pjetrit të fillonte të fundosej, pasi i hodhi sytë nga era në vend që t’i mbante te Jezusi? Nuk e di—ndoshta pak sekonda.

Mund të largohesh nga ky takim sot, të shkosh në shtëpi, dhe gjithçka që sheh është era. Edhe pse përpiqemi ta përqendrojmë vështrimin te Jezu Krishti, gjithçka që sheh është era—pikërisht si Pjetri.

Nganjëherë ne si predikues jemi pak të ashpër me Pjetrin. Kam dëgjuar predikues të thonë: “Sikur Pjetri t’i kishte mbajtur sytë te Jezusi, do të kishte ecur nëpër gjithë liqenin.” Dhe me të vërtetë do të kishte mundur ta bënte, për aq kohë sa do t’i duhej për të shkuar te Jezusi.

Por le t’i japim atij meritën që doli nga barka.

Sa herë që bën diçka të madhe për Perëndinë, duhet të marrësh rreziqe të arsyeshme. Nuk kishte asnjë mundësi që ata të tjerët të mbyteshin, sepse mbetën në barkë, por ai ishte i gatshëm. Sapo Jezusi tha “Eja”, ai ishte i gatshëm të dilte nga barka dhe të thoshte: “Po e bëj këtë.”

Disa prej jush nuk keni dështuar kurrë në gjëra të mëdha, sepse nuk keni provuar kurrë asgjë të madhe. Keni qëndruar vetëm brenda zonës suaj të rehatisë, dhe kjo është gjithçka që njihni.

Më pëlqen t’u them njerëzve: Një Pjetër i lagur është më mirë se një Thomë i thatë.
Pra, Thomai është aty në barkë: “Unë jam i thatë, faleminderit shumë.” Epo, faleminderit Thomë, jam i lumtur që je. Pjetri është i lagur, por le t’i japim meritë që doli nga barka.

Problemi yt më i madh dhe imi do të jetë gjithmonë besimi.

Tundimi yt më i madh dhe imi është të shohim erën.

Rezultati i stuhisë

Vargu 32: “Dhe kur hipën në barkë, era pushoi.”

Kush janë “ata”? Jezusi po hyn në barkë bashkë me ta. Ai do të shkojë me ta në anën tjetër.

“Dhe ata që ishin në barkë e adhuruan, duke thënë: ‘Me të vërtetë Ti je Biri i Perëndisë.’”

Kjo është pika përfundimtare e të gjitha stuhive tona: që në fund të bëhemi adhurues më të mirë të Jezusit. Stuhia jonë duhet të na çojë në adhurim ndaj Tij.

Pra, ata tani janë në barkë dhe arrijnë në anën tjetër. Dhe në anën tjetër ka punë për ta bërë. Ata do të vazhdojnë shërbesën në anën tjetër. Dhe po kështu, në anën tjetër të sprovës sate, ka diçka për ty për të bërë, ka dikë që ti mund ta bekosh.

Një fjalë për ata që janë në një stuhi që e kanë sjellë vetë

Ka disa prej jush që jeni si Jona. Ju thoni: “Juli, e gjitha kjo është shumë e bukur, por unë jam në stuhinë që e kam krijuar vetë.”

Ju kujtohet historia e Jonës që iu tha të shkonte në një drejtim. Ai qëllimisht shkoi në drejtimin tjetër dhe përfundoi në një stuhi që e krijoi Perëndia. Ju thoni: “Po, ky jam unë. E kam prishur vetë dhe tani jam në stuhi, por është faji im.”

Mirë. Ishte faji i Jonës që ishte në atë stuhi. Pra, çfarë bëri Perëndia? Bibla thotë se Ai përgatiti një peshk. Ky nuk ishte thjesht një peshk i zakonshëm. Ishte një peshk i veçantë që e gëlltiti Jonën. Dhe nëse lexoni kapitullin 2, do të shihni se Jona pendohet. Ai e pranon sovranitetin e Perëndisë. Ai pranon faktin që e ka prishur. E përfundon lutjen duke thënë: “Gjithçka që të kam premtuar, do ta përmbush. Do t’i mbaj zotimet e mia. Tani jam këtu. Jam i Yti.”

Kjo është arsyeja pse barka jote e vogël po përplaset në breg, mbi shkëmbinj, sepse Perëndia po të thotë: “Ka ardhur koha të thërrasësh në pendim.” Mund të ketë pendim, mund të ketë restaurim në të cilin duhet të përfshihesh. Ka ardhur koha të përballesh me të vërtetën.

Perëndia po të sjell në pendim që të mund të të sjellë ndihmë.

Perëndia, i cili është në gjendje të na ndihmojë të përballojmë stuhitë e jetës mbi të cilat nuk kemi kontroll, është po aq i gatshëm të ndihmojë ata që janë në një stuhi të shkaktuar nga vetja, sa edhe ata që janë në një stuhi të shkaktuar nga të tjerët ose nga rrethana jashtë kontrollit të tyre.

Duhet ta kuptoni që Perëndia është Mjeshtri i stuhive. Dhe pavarësisht ku je sot, nëse në dëshpërim dhe besim thërret drejt Tij, Ai do të hyjë në barkën tënde dhe do të të ndihmojë të arrish deri në breg.

Tony Evans është një predikues i krishterë tregon: Disa vite më parë, ai dhe gruaja e tij Lois ishin në një lundrim me anije, dhe nga altoparlanti erdhën fjalët: “Po hyjmë në një stuhi. Ju lutemi, vendosni rripat e sigurisë.”

Lois nuk e pëlqeu këtë. Ajo u përpoq të fliste me kapitenin, foli me ndihmësin e tij dhe tha: “Pse të mos hedhim spirancën, të qëndrojmë këtu dhe pastaj ta vazhdojmë udhëtimin pasi të kalojë stuhia?”

Ndihmësi tha: “Do të flas me kapitenin. Do t’ju them.”

Pak më vonë ndihmësi u kthye dhe tha: “Kapiteni do që t’ju them këtë.” Së pari, ai është në komandë dhe jo ju. Dhe kjo është e vërtetë.

Por pastaj kapiteni tha këtë:

Kjo anije është ndërtuar duke pasur parasysh këtë stuhi.

Dhe kur ti dhe unë i besojmë Jezu Krishtit—Atij që u kryqëzua, vdiq në kryq, u ringjall dhe u ngjit në qiell me lavdi—Ai erdhi duke pasur parasysh stuhinë tonë. Stuhitë e rrëmujës sonë, stuhitë e mëkatit tonë—Ai i kishte të gjitha këto në mendje. Dhe Ai është i mjaftueshëm për të na falur dhe për të na çuar deri në anën tjetër të liqenit.

Ne kemi një Kapiten anijeje që, pa marrë parasysh sa e fortë është era, Ai është Zot, Ai është Mbret, dhe Ai do të na çojë deri në fund.

Përfundim: Jepja stuhinë tënde Perëndisë

Ne do t’ia japim stuhitë tona Perëndisë. Disa prej jush do të largohen nga këtu më të lehtësuar se sa erdhën, sepse pesha që keni mbi shpatulla—pesha e stuhisë suaj, ankthi juaj—duhet t’i transferohet Atij.

Më lejoni t’ju tregoj një histori.

Unë udhëtoj shpesh dhe ju e dini këtë. Para disa kohësh po fluturoja nga Munchen për në Krakov Në një moment të caktuar I them stjuardesës: “A mund të kontrolloni nëse pilotët janë në rregull se shumë po tundet ky?” Ajo shkon, kontrollon dhe kthehet e thotë: “Po, janë OK.”

Kur e pues për here të dytë më thotë: “Ti po i fyen pilotët.”

Më shikoni në sy vetëm për një çast, sepse dua t’ju them këtë: ti dhe unë e fyejmë Perëndinë pothuajse çdo ditë. Ne i japim diçka dhe pastaj themi: “Mirë, a ke bërë ndonjë gjë me të? A të ka zënë gjumi? Jam lutur për këtë fëmijën tim që është në botë dhe nuk shoh asgjë të ndodhë. A je zgjuar?”

Ne vazhdojmë të përpiqemi ta zgjojmë Perëndinë për realitetin, në vend që t’ia dorëzojmë veten Atij me përkushtim të plotë. Dhe pastaj më vonë, kur barra do të dojë të kthehet përsëri mbi shpatullat tona, ne pohojmë faktin që ajo nuk po kthehet, sepse tani Ai është Ai që po e mban.

Ajo kalon nga shpatullat e mia te shpatullat e Atij për të cilin Bibla thotë se qeveria do të jetë mbi supet e Tij. Pra, Ai mund të mbajë atë që unë nuk mundem.

Po ia transferoj barrën Atij, dhe që nga tani do të jetoj një jetë lavdërimi, në vend që vazhdimisht të rimarr shqetësimin dhe ankthin tim.

Në fund të fundit, Bibla thotë:

“Duke hedhur mbi Të gjithë ankthin tuaj, sepse Ai kujdeset për ju.”

Jepja Perëndisë gjithçka.

Pse të mos ia japësh burrin tënd Perëndisë? Nuk ke mundur ta ndryshosh, apo jo? Kinezët kanë një proverb që thotë: Sado gjatë ta ziesh rërën, ajo nuk bëhet oriz.

Pse të mos i kërkosh Perëndisë ta ndryshojë? Thuaj: “Zot, po ta jap burrin tim, sepse ajo që po bëj unë nuk po funksionon.” Dhe sigurisht, kjo mund të vlejë edhe anasjelltas, për gratë dhe burrat.

Jepja Perëndisë ata fëmijë që kanë marrë rrugën e gabuar. Besoji Atij dhe falënderoje. Shiko përtej asaj që po bëjnë dhe shiko Perëndinë. Shiko përtej mëkatit dhe rebelimit dhe shiko Perëndinë. Jepja ata fëmijë Atij dhe falënderoje Perëndinë që tani janë në duart e Tij.

Atë ditë avionit që udhëtoja unë ju prish njëri motor dhe piloted e ulen me sukse pa alarmuar asnjë njeri….