A të ka ndodhur ndonjëherë që frika të të mbajë peng? Të dish çfarë është e drejtë, por të hezitosh të hedhësh hapin? Ose të zgjohesh në mëngjes me pyetjen: Po sikur nesër gjërat të shkojnë keq?
Si pastor, e di se këto pyetje nuk janë vetëm teori. I ndeshim në familjet tona, në kishë, në punë dhe në vendimet që marrim. Edhe njerëzit që e duan sinqerisht Zotin kalojnë periudha frike. Prandaj dua të të ftoj të shohim së bashku historinë e Jobit.
Kur humbet siguria
Jobi ishte një njeri që kishte frikë Perëndinë dhe largohej nga e keqja (Jobi 1:1). Ai kishte familje, pasuri dhe një jetë të qëndrueshme. Pastaj, brenda një kohe të shkurtër, humbi pasurinë dhe fëmijët; më vonë u godit edhe në shëndet. Nuk kishte asnjë mënyrë për ta kontrolluar atë që po ndodhte.
Më prek përgjigjja e tij: “Zoti ka dhënë dhe Zoti ka marrë. Qoftë i bekuar emri i Zotit” (Jobi 1:21). Jobi nuk po thoshte se dhimbja ishte e vogël. Ai po pranonte se Perëndia mbetej Zot edhe kur jeta e tij ishte shkatërruar.
Dy lloje frike
Këtu duhet të bëjmë një dallim të rëndësishëm. Bibla na thotë se Jobi kishte frikë Perëndinë. Kjo është frika e shenjtë, nderimi dhe respekti për Zotin, që na drejton drejt urtësisë (Jobi 28:28). Por ekziston edhe frika që na paralizon: frika nga humbja, nga e panjohura, nga mendimi i njerëzve, nga e nesërmja.
Kur frika e rrethanave na udhëheq, kërkojmë të kontrollojmë gjithçka. Kur besimi te Perëndia na udhëheq, mund të ecim përpara edhe pa i ditur të gjitha përgjigjet.
Besimi nuk do të thotë të mos kesh pyetje
Më pëlqen që Bibla nuk e zbukuron historinë e Jobit. Ai qan, ankohet, pyet dhe lufton me atë që po përjeton. Miqtë e tij madje e akuzojnë gabimisht, duke menduar se vuajtja duhet të jetë patjetër ndëshkim për ndonjë mëkat.
Por libri na mëson se jo çdo vuajtje është ndëshkim. Dhe na mëson diçka tjetër: mund të mos i kuptojmë rrugët e Perëndisë, pa hequr dorë nga besimi tek Ai. Jobi vazhdon të flasë me Perëndinë, edhe kur nuk merr përgjigjet që kërkon.
Guximi nuk është të bësh sikur nuk të dhemb. Guximi është të vazhdosh t’i besosh Zotit në mes të dhimbjes. Është të vazhdosh të lutesh, të bësh të drejtën dhe të mos largohesh prej Tij.
Çfarë ndryshoi te Jobi?
Në fund Jobi thotë: “Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty, por tani syri im të sheh” (Jobi 42:5). Nuk mori shpjegim për çdo detaj të vuajtjes, por njohja e tij për Perëndinë u thellua.
Ne kemi edhe një arsye më të madhe për të pasur shpresë: Jezu Krishtin. Në kryq shohim se Perëndia nuk është larg vuajtjes sonë. Në ringjalljen e Jezusit shohim se vdekja nuk e ka fjalën e fundit. Besimi ynë nuk mbështetet te premtimi se gjithçka do të jetë e lehtë, por te Shpëtimtari që është besnik.
Po ti, kush po të udhëheq sot?
Ndoshta po përballesh me një vendim të vështirë. Ndoshta ke frikë për familjen, për shëndetin, për të ardhmen ose për diçka që askush tjetër nuk e di. Dua të të bëj një pyetje të thjeshtë: A po i merr vendimet duke pyetur vetëm “Çfarë mund të humbas?”, apo edhe “Çfarë do të thotë t’i besoj dhe t’i bindem Perëndisë në këtë situatë?”
Mos e ngatërro guximin me vetëbesimin. Ne nuk jemi të fortë sepse kemi përgjigje për gjithçka. Mund të qëndrojmë sepse Perëndia është besnik. Siç thotë psalmisti: “Kur kam frikë, unë mbështetem te ti” (Psalmi 56:3).
Sot, mos lejo që frika për të nesërmen të të pengojë t’i bindesh Zotit. Sille frikën tënde para Tij. Kërko urtësinë e Tij. Dhe hidh hapin e radhës me besim.
Frika na bën të shohim vetëm atë që mund të humbasim. Besimi na drejton tek Ai që nuk na braktis.
Juljan Muhameti
Kisha Ungjillore Vlorë